Vroeger, toen ik nog een klein meisje was, dacht ik altijd dat bepaalde vriendschappen voor eeuwig waren. Helaas bleek niets minder waar en ben ik een aantal vriendschappen kwijt geraakt met de jaren. Sommige vriendschappen, waarvan ik juist had gehoopt dat deze voor de rest van mijn leven mochten duren, werden beëindigd. Meestal was het al wel een geleidelijk proces, maar soms gebeurde het ook heel abrupt. Inmiddels weet ik dat het soms zo loopt en dat niet alle vriendschappen zullen blijven, maar dat betekent niet dat het geen pijn kan doen. Ik weet zeker dat ik niet de enige ben die hier moeite mee heeft (gehad) en daarom deel ik met jullie hoe ik het verliezen van vriendschappen heb ervaren.

 

 

De eerste twee jaar op de havo / vwo waren voor mij fantastisch

Hoi allemaal, ik ben Cindy en ik ben 29 jaar oud. Bakken, koken, lezen en thee drinken zijn mijn hobby’s, je kan mij dan ook wel omschrijven als de typische huismus. Ik woon samen met mijn vriend in het centrum van het kleine, gezellige stadje Leerdam. Voordat ik hier kwam wonen woonde ik bij mijn ouders en broertje in Lopik in een afgelegen straatje tussen de weilanden. Mijn verhaal over het verliezen van vriendschappen begon toen ik nog bij mijn ouders woonde en op de middelbare school zat.

Aan het begin van de middelbare school trok ik op met een aantal meiden, dit groeide uit tot een hechte vriendinnengroep van vijf meiden en we hadden echt ontzettend veel lol met elkaar. Logeren, foto’s maken, met elkaar chillen tijdens de pauzes was altijd erg gezellig. Met twee meiden van het vriendinnengroepje (R. en I.) fietste ik elke ochtend mee naar school. We zaten op havo/vwo de eerste twee jaar en die jaren waren voor mij fantastisch. Er was bijna geen dag dat het niet gezellig was en we steunden elkaar wanneer het nodig was. In het derde jaar gingen twee meiden naar vwo (I. en A.) en ik ging samen met de andere twee (M. en R.) naar havo. In het begin nog steeds gezellig samen met de R. naar school fietsen en als I. uit vwo rond dezelfde tijd school had fietste zij ook mee.

 

De gezellige fietstochtjes naar school werden steeds minder gezellig

Tot toen ging alles goed, echter veranderde het halverwege 3 havo. Ik ging mij steeds meer terugtrekken, dit deed ik niet altijd bewust. Ik merkte dat M. en R. iedere keer al weg liepen samen naar de volgende les, ik was namelijk net iets langzamer met mijn tas inpakken. Er ging ook een ander meisje met ons mee fietsen, een meisje waar ik altijd het gevoel van had dat ze mij niet goed genoeg vond. Langzaam werden de gezellige fietstochtjes naar school voor mij wat minder gezellig, ik fietste steeds vaker achteraan. Ik kreeg namelijk het gevoel dat ik door haar blikken werd weggestuurd.

Dat ik dit zo heb ervaren zal deels aan mezelf hebben gelegen, maar mijn toen nog vriendin R. had het erg gezellig met haar, dus ik durfde er niets van te zeggen. R. kwam wel een keer naast mij fietsen om te vragen of ik het niet erg vond dat ik nu iedere keer achter hen aan fietste. Was ik toen maar eerlijk geweest hoe ik er in stond, want ik vond het eigenlijk best wel erg. Toch durfde ik het nog steeds niet te zeggen en vertelde haar dat ik het niet erg vond. Na dat antwoord ging ze weer naar het andere meisje fietsen.

Op een dag toen het meisje een beetje raar deed tegen R. kwam ze wel weer naast mij fietsen, dat is wel het punt geweest dat ik het gevoel kreeg dat ik tweede keus was. Ik heb een poos daarna besloten om niet meer mee te fietsen, helaas heb ik dit op een ochtend besloten en heb dat toen naar R. ge-sms’t. Niet de meest tactische manier achteraf gezien.

 

Het is jammer dat we de keuze maakte om het online met elkaar uit te vechten

Het heeft even geduurd voordat er echt ruzie ontstond en dat was niet vanuit R. waar ik eerst mee fietste, maar vanuit M. de andere vriendin. M. stuurde mij een e-mail met wat ik volgens haar fout deed en waar zij zich aan irriteerde (ik had in die tijd ook een vriendje). De ruzie zette zich uiteindelijk na wat e-mails heen en weer voort op MSN. Het is jammer dat we de keuze maakte om het online met elkaar uit te vechten i.p.v. het gewoon in het echte leven tegen elkaar uit te spreken. Ik ging na die online ruzie ergens anders zitten in de klas en toen werd er door mijn vriendinnen en dat andere meisje boos en verontwaardigd gedaan.

Ik ging aan mezelf twijfelen en ik vroeg mij af of ik dan echt alles fout had gedaan. Die dag heb ik huilend op de fiets gezeten. Ik had geen behoefte om er met mijn ouders over te praten. Dat R. voor mijn gevoel voor M. koos heeft mij eigenlijk nog het meest gekwetst. Ik ben toen per direct volledig uit het vriendengroepje gestapt.

 

Na alles heb ik mijn beste vriendin er aan overhouden

Uiteraard kreeg ik uiteindelijk wel andere vriendinnen en vrienden uit andere klassen. Weer ontstond een hecht vriendengroepje, deze hield aan tot ik van de middelbare school af ging. Helaas viel ook dit groepje uit elkaar en heb ik eigenlijk met geen van hen nog echt goed contact. Ik ging het kappersvak in met 1 dag in de week school. Ik heb sporadisch nog wel eens contact met een meisje, maar mijn ervaringen met vriendschappen op de middelbare school hebben er toch voor gezorgd dat ik niet echt een vriendschap aan durfde te gaan.

Uiteindelijk bleek het kappersvak ook niets voor mij en ben ik een laboratoriumopleiding gaan doen. Weer ontstond er een hecht vriendengroepje en ik hoopte dan ook echt dat deze vriendschappen blijvend zouden zijn. Niets bleek minder waar, de helft van het groepje spreek ik inmiddels helemaal niet meer. Wel heb ik mijn beste vriendin er aan over gehouden en daar ben ik nog steeds heel erg dankbaar voor!

Een last viel van mijn schouders toen ik hen een berichtje stuurde

Toen ik verder ging studeren durfde ik weer niet hele diepgaande vriendschappen aan te gaan. Ik had het wel gezellig met een aantal leerlingen, maar mij echt helemaal blootgeven durfde ik niet. Op een gegeven moment ben ik op school met een adviseur gaan praten, omdat ik er toch best wel mee zat dat vriendschappen waar ik veel waarde aan had gehecht niet blijvend waren.

Zij maakte duidelijk dat het leven zo is dat je niet alle vriendschappen kan behouden, maar dat ik mensen nog steeds wel kan laten weten hoe het voor mij is geweest om het zo een plekje te kunnen geven. Dit heb ik gedaan en inderdaad, zodra ik een bericht had gestuurd en ook de reden waarom ik dit bericht had gestuurd voelde ik een last van mijn schouders vallen. Echter was ik er toen nog niet klaar voor om de R. te vertellen hoe het voor mij was geweest. Wel heb ik positieve reacties gekregen van de mensen die ik een bericht had gestuurd.

 

Vriendschap moet van twee kanten komen, anders werkt het niet

Een jaar later kwam ik met 3 meiden in een klas te zitten waaruit wel een hechte vriendschap is ontstaan. We hebben elkaar een hele poos niet gezien nu, mede door corona, maar we vragen elkaar regelmatig hoe het met de ander gaat en kunnen zowel leuke als minder leuke dingen met elkaar bespreken. Of al deze vriendschappen zullen blijven bestaan met de jaren weet ik niet, maar voor nu is het goed en ik weet dat als ik ze kwijt raak het niet alleen maar aan mij ligt. Vriendschap moet van twee kanten komen, anders werkt het niet.

 

Wees eerlijk en duidelijk tegen een ander

Wat mij met de jaren duidelijker is geworden is dat het praten over de situatie wel degelijk kan helpen en dat eerlijkheid echt het langst duurt. Iedereen ervaart dezelfde situatie op een andere manier en de ander kan niet weten wat jij denkt als je het niet uitspreekt. Mijn tip voor de lezer is dan ook wees eerlijk en duidelijk tegen een ander, als je ergens mee zit praat er dan over. Of dat nou gelijk met de persoon zelf is of een onpartijdig persoon zoals een coach maakt niet uit, maar houdt het niet alleen voor jezelf. Daar heb je namelijk alleen jezelf mee.

Overigens vriendin M. van de middelbare school waar ik ruzie mee had heb ik het uiteindelijk toch nog mee bijgelegd. Ik kan vertellen dat we nu nog steeds goede vriendinnen zijn en af en toe met elkaar afspreken. Met R. heb ik pas geleden ook contact gehad via social media. Ze had toch het gevoel dat ze mij op één of andere manier had laten zitten en bood haar excuses aan. Ze wist niet meer precies hoe het was gegaan en had dingen waarschijnlijk anders ervaren. Wel ben ik blij dat dit nu ook is uitgesproken.

 

Liefs Cindy

2 antwoorden
  1. Renate
    Renate zegt:

    Hallo Cindy

    Mooi geschreven je verhaal en erg herkenbaar ook, maar vind je heel sterk dat je het besproken hebt, daar word je alleen maar sterker van.

    Groetjes Renate

    Beantwoorden
    • Cindy
      Cindy zegt:

      Hallo Renate,

      Bedankt voor je bericht! Het opschrijven helpt ook het te leren relativeren. Ik heb het nooit eerder echt op papier gezet, maar alles is op zijn plek gevallen en het is goed zoals het nu is. What doesn’t kill you makes you stronger!

      Liefs,
      Cindy

      Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *