Geen contact meer met een van je ouders. Je hoort het regelmatig maar over het hoe en waarom wordt weinig gesproken. Ik kan erover blijven vertellen maar besloot om het deze keer op papier te zetten. Het zal het niet meer oplossen maar ik hoop dat er mensen zijn die uit mijn verhaal een beetje herkenning kunnen vinden. Ik spreek mijn vader niet, al een aantal jaar. Heb nu zelf kinderen en kan het nog altijd moeilijk loslaten, ondanks dat ik mijn beslissing heel duidelijk heb gemaakt.

Ik heb een jeugd waar ik niet superfijn op terug kijk

Even voorstellen. Mijn naam is Daphne, sommige zullen me misschien kennen van @pureblackstyling. Ik ben super graag bezig met interieur en werk dan ook in een hele toffe woonwinkel. Daarnaast hebben wij sinds een jaar een eigen koopwoning en hier klus ik samen met mijn man Kevin aan ons eigen ideaalplaatje. Ik ben 27 jaar, zwanger en al mama van een superleuk meisje Vesper van 1,5. In april verwachten we ons 2e kindje, een jongetje!

Ik zag de oproep van Petra voor het schrijven van een blog en ik weet van mezelf dat ik een jeugd heb gehad waar ik niet superfijn op terug kijk. Dit leek mij een beter onderwerp om over te schrijven dan een zoveelste mommy / zwangerschap blog. Dat gaat eigenlijk best goed hier, ondanks dat ik het andere/nieuwe leven ooit wat zwaar vind.

 

Zoals ze kon, was ze er voor ons

Wat je meemaakt, maakt je zoals je bent. Mijn ouders gingen scheiden toen ik een jaar of 5 was. Ik had een oudere zus en een jonger broertje op dat moment. Toen ik 8 was kreeg ik nog een halfzusje (zo zien we d’r overigens niet, ze is het aller tofste kleine zusje ooit!) van mijn vader en zijn nieuwe vrouw. Over mijn verleden kan ik heel lang kletsen en vertellen. Mijn vader sprak nooit positief over mijn moeder. Altijd was alles negatief, over mijn moeder, mijn tante…. Mijn moeder heeft borderline, niet altijd het fijnste om mee te moeten leven, maar dit hebben we een plekje kunnen geven. Zoals ze kon, was ze er voor ons.

Mijn vader daarentegen, daar woonde we…. Maar die zou je allerlei stempels kunnen geven nu… voor mij niet meer nodig. Toen ik een jaar of 13 was hoorde ik dat mijn stiefmoeder vreemdging. Dat zorgde ervoor dat er heel veel op mij neerkwam als 13-jarige. Een lang verhaal kort, ik kon voor mijn kleine zusje zorgen. We hadden in die tijd ook nog een pleegbroertje in huis…. Waarom ze die keuze toch maakten.

 

Ik denk dat ik uiteindelijk 5x verhuisd ben tussen mijn ouders

Na een tijd gedoe nam mijn vader haar weer terug in huis, ik kon daar niet mee omgaan en verhuisde naar mijn moeder. Ook dat botste na een jaar en ging weer terug naar mijn vader. Daar kwam uiteindelijk ik er weer achter dat mijn stiefmoeder opnieuw vreemdging en ga zo maar door…. Ik denk dat ik uiteindelijk 5x verhuisd ben tussen mijn ouders voor ik op mijn 19e op kamers ging en eindelijk de deur uit was.

Natuurlijk weet je dat het ook anders kan. Om je heen zie je veel vriendinnen/vrienden waarbij het wel gewoon goed zit thuis. Over de losse handjes van papa nog niks gezegd… Nu ik erop terug denk weet ik heel goed hoe ik me voelde. Angstig, niet veilig, diep ongelukkig en nooit geen zin om naar huis te gaan. Verschrikkelijk om in een onzekere periode als je middelbare schooltijd je zo te moeten voelen.

 

Mijn stiefmoeder haar zoon zat ongevraagd dagelijks te lunchen in mijn huis

Vanuit mijn moeder ben ik uiteindelijk op kamers gegaan. Het contact met mijn vader is dus nooit niet helemaal geweest zoals het eigenlijk hoort te zijn. Mijn vader is iemand die het zijn kinderen verwijt als hij een tijdje niks hoort. Terwijl een goed onderhouden contact natuurlijk van twee kanten moet komen, twee mensen moeten dat willen. Het stomme is, het heeft altijd een heel beladen en negatieve vibe over zich heen. Het contact met mijn vader.

Mijn vader had in de tijd dat ons contact ophield, z’on 3 jaar geleden nu, zijn zoveelste vriendin. Ik had met haar eigenlijk vrij goed contact. Zij wilde graag haar huis aanhouden voor het geval het stukliep, maar ze woonde praktisch al bij mijn vader in. Ik was op zoek naar een eigen woonruimte en ging zo in haar huis wonen voor een lage huur. Ideaal als tussenoplossing dus.

De afspraken die werden gemaakt over het wonen in haar huis werden niet geheel nagekomen. Na een half jaar kwam ik er bijvoorbeeld achter dat haar zoon dagelijks in ‘mijn’ huis zat om te lunchen. Ik vond het al ooit zo raar dat ik dingen miste, maar na een lange dag werken en veel weg zijn heb je dat een lange tijd niet door. Uiteindelijk leerde ik Kevin kennen en ben ik daar vrij snel ingetrokken. Dat had ook z’n redenen, maar uiteindelijk vonden we samen een eigen plekje.

 

Denk daar zelf maar eens over na PUNT

In die tijd dat Kevin en ik een echte eigen plek voor ons zelf kregen kwam ik erachter dat er iets niet lekker zat. Mijn vader en zijn vriendin reageerde niet of kortaf. Ik heb zelf ooit eens gevraagd jongens, wat is er nu precies en kreeg daarop als reactie; Denk daar zelf maar eens over na PUNT.

Tot zover mijn best doen op een volwassen gesprek voeren…. Eerlijk is eerlijk. Ik kan slecht dingen loslaten en besloot naar een maatschappelijke hulp te zoeken om te helpen met het loslaten van al het gedoe rondom mijn vader. Ik kan me herinneren dat ik letterlijk tegen die vrouw zei: ‘Ik zou willen dat iemand in mijn hersens kon programmeren dat ik wist dat ie is omgekomen bij een ongeluk. Ik wil het gewoon vergeten.’ Natuurlijk wist ik dat dat niet kon.

Na redelijk wat gesprekken haalde zij mij over om een brief te schrijven en hem ook daadwerkelijk te verzenden. Dit deed ik na een aantal maanden, best spannend, want ik wilde eigenlijk geen contact. Wat er precies in stond weet ik niet meer. Het is denk ik nu 2 jaar geleden ongeveer. Ik schreef waarom ik dacht dat ze boos op me waren en hoe ik me voelde in de situatie. Na een aantal weken kreeg ik een mail terug. Mijn vader legde uitgebreid uit wat hij allemaal wel niet had meegemaakt in zijn leven en wie z’n schuld dat allemaal wel niet was. Hij zei letterlijk dat ie niet in ging op de zaken die ik schreef.

Dat was het moment dat ik besloot niet te reageren en het erbij te laten. Als je niet de moeite kan nemen om te antwoorden op wat ik schrijf, waarom schrijf ik dan.

 

Het maakt het soms moeilijk om dit later met onze kinderen te moeten delen

Het wordt toch een lang verhaal.. Gelukkig heb ik met mijn zussen en broertje echt heel erg goed contact. We zijn er echt voor elkaar en spreken (nu ivm corona iets minder) waar het kan zoveel mogelijk af met z’n 8en (incl. aanhang) of los met elkaar. Mijn zussen spreken na veel gedoe de afgelopen jaren mijn vader ook niet. Dit zorgt er heel erg voor dat ik precies dezelfde lotgenoten heb. We kunnen ervaringen delen en vragen aan elkaar stellen.  Mijn moeder kan overigens niet altijd reageren op het gevoel wat wij hebben over mijn vader. Ze weet niet goed welke antwoorden ze moet geven hierop.

Kevin heeft helaas allebei zijn ouders verloren. We vergelijken ooit wel eens hoe lastig het is om geen vader te hebben waar hij zoveel mee had. Waar hij zo tegenop keek en plezier mee maakte. Ik heb hem helaas nooit mogen kennen. Kevin snapt niet hoe het is om een ‘eikel van een vader’ te hebben. Zeker niet nu hij zelf de aller tofste papa ooit is. Het maakt het soms moeilijk omdat ik het zo lastig vind dit ooit met Vesper en onze andere baby te moeten delen.

 

De vraag is om er nog energie in te steken

Ik heb het helaas nog steeds niet helemaal kunnen afsluiten, ik zou niet weten hoe. Wel kwam het moment natuurlijk dat ik koos voor Vesper en Kevin. Mijn eigen gezin en dat zonder negativiteit van anderen. We hebben zoveel lieve familie en vrienden om ons heen die heel veel voor ons over hebben. Waar we veel plezier mee kunnen maken. Waarom zou ik er dan bewust voor kiezen om met alle moeite en energie contact te onderhouden met iemand die me dat niet teruggeeft.

Dit vind ik overigens ook met vriendschappen zo, los van heel het gedoe rondom mijn vader. Merk je dat je alleen maar zelf contact opneemt en dat er niet voor terug krijgt, dan is het de vraag of je die energie er nog wel in moet steken!

 

Dat ik dit durf uit te spreken is al iets waar ik zelf niet in geloof.

Ik denk dat het invloed heeft op mijn relaties en de mensen om mij heen. Het heeft mij als persoon heel direct gemaakt. Als ik voel dat iets niet lekker zit kan ik daar niet mee blijven rondlopen. Ik zou altijd degene zijn die snel zegt als me iets niet fijn zit ook al denk ik hier niet altijd even goed over na. Het is wel duidelijk. Daarnaast maak ik nu ook bewust de keuze om bijvoorbeeld niet zelf contact te zoeken. Mijn vader zal eerst heel hard moeten veranderen en zelf contact moeten opzoeken voordat ik het ooit weer zou aan durven of aan willen gaan. Ook zal dit altijd zonder mijn kinderen zijn. Pas als hij een goede vader voor zijn eigen kinderen zal zijn, zal die misschien maar echt heel misschien ooit…. een opa mogen worden. Dat ik dit durf uit te spreken is al iets waar ik zelf niet in geloof.

 

Wil je dit wel echt of doet het ooit pijn maar heb je liever dat het contact uitblijft?

Het is zo lastig om tips mee te geven omdat iedere situatie waarschijnlijk anders zal zijn. Het enige wat ik kan zeggen en wat ik ook tegen mijn zussen zeg: maak een keuze waar jij je op dat moment prettig bij voelt. Wil je dit wel echt of doet het ooit pijn maar heb je liever dat het contact uitblijft?

Ben eerlijk over hoe je denkt over iemand, tegen diegene zelf of juist door er met anderen over te praten. Tegen dierbaren zeg ik altijd mijn vader is een eikel, en eerlijk, ik meen het ook. Er is zoveel gebeurd en daar zou die bergen voor moeten verplaatsen om dat nog ooit goed te maken. Ik blijf ook echt bij die gedachten en neem dat mee mocht hij ooit contact zoeken.

 

Je moet iedere dag aan je relatie werken, zei een collega

We hebben een fijn huis gekocht afgelopen jaar. Onze dochter was toen een half jaar en ze is echt zo’n leuk peutertje. Ze ontwikkelt zich super, ze slaapt en eet goed. We krijgen nu een tweede kindje en hebben zoals ik al zei heel veel liefdevolle mensen om ons heen. Een collega van me zei ooit dat je iedere dag aan je relatie moet werken. Wij doen dat natuurlijk niet dagelijks, maar spreken heel fijn onze zorgen, geluksmomentjes en liefde voor elkaar en Vesper naar elkaar uit. Dat doet zoveel goeds!

Mijn verhaal is gedeeld vanuit mijn gedachtegang. Mocht dit vragen bij jou als lezer hebben opgeroepen, kom zeker bij me terug en vraag ze. Ik ben een heerlijk, eerlijk en direct mens!

Liefs, Daphne

7 antwoorden
  1. Lotte
    Lotte zegt:

    Lieve Daf,

    Wat ben ik enorm trots dat je dit zo hebt geschreven.
    Veel momenten heb ik vroeger van je meegekregen en ik ben trots op de vrouw die je bent geworden!

    Je mag trots zijn op het voorbeeld dat je voor vele, maar vooral voor je eigen kinderen zal zijn.

    Je bent een prachtmens!

    Beantwoorden
  2. Margot
    Margot zegt:

    He Daphne, ik ken je verhaal van dichtbij en heb je zien opgroeien tot een mooie en sterke meid die weet wat ze wil. Jij, je zus en je broer hebben geknokt en iets bereikt. Ik ben blij dat jullie alle drie je plekje op de wereld gevonden hebben en zulke mooie mensen geworden zijn, ondanks jullie lastige jeugd. Liefs, Margot

    Beantwoorden
  3. Renate
    Renate zegt:

    Hallo Daphne.

    Ik ken je niet, heb je verhaal in een ruk uitgelezen, heel herkenbaar voor mij, je bent moedig om dit te schrijven, het is zwaar om zo’n vader of moeder te hebben, vind je sterk, en fijn om te horen dat je nog familie hebt waar je je nog bij kan uitten. Ik wens je veel geluk.

    Beantwoorden
    • Daphne
      Daphne zegt:

      Ha Renate,

      Bedankt voor je reactie. Wat bijzonder om te horen dat je m ineens uit kon lezen. Ik hoop dat je ergens erkenning en kracht uit mijn verhaal kan halen! Voel je altijd vrij om een persoonlijk berichtje te sturen!

      Liefs Daphne

      Beantwoorden
  4. Erna Smits
    Erna Smits zegt:

    Hoi Daphne,
    Allereerst complimenten dat jij hier zo open over schrijft, is vast niet makkelijk geweest maar voor sommige misschien een bron van herkenning.
    En goed dat jij voor jezelf hebt gekozen en zo fijn dat je lieve mensen om je heen hebt.
    Wens je nog een voorspoedige zwangerschap en veel geluk met je gezin.

    Beantwoorden
  5. Puremom_
    Puremom_ zegt:

    Prachtig verhaal en heel herkenbaar.
    Nadat mijn vader twee keer was vreemd gegaan en nu ook getrouwd is met die tweede vrouw is het contact rot gaan lopen, twee jaar geleden besloot hij dat hij geen contact meer wou nadat ik hem had aangesproken op zijn gedrag.

    Afgelopen kerst heb ik hem bericht met het voorstel te praten. Als het goed is zal dit deze maand gaan gebeuren maar hoe en wat geen idee. Dit is voor mij ook mijn laatste poging anders sluit ook ik het af.

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *