Mijn verhaal ligt al maanden klaar maar om het met jullie te delen was een grote stap voor mij. Door mijn verhaal te delen met degene die dichtbij mij staan heeft het mij kracht gegeven om het met jullie te delen. Mijn ervaringen, leerpunten en vooral mijn kwetsbare kant. Wat wou ik graag dat ik bepaalde dingen anders had gedaan. Had ik maar naar mijn familie en vriendinnen geluisterd in plaats van naïef te zijn en je te laten behandelen alsof je het niet waard ben. Ik probeer maar zo te denken: Het heeft me gemaakt tot de persoon die ik nu ben, dus bedankt voor alle klappen, verdriet, psychische manipulatie en pijn.

 

Alles had ik voor hem over, zelfs mijn eigenwaarde, zelfrespect en mezelf..

Ik ben Petra, 24 jaar oud en ik ben de eigenaar van deze blog. Je kan me ook kennen van Instarieur Sinds januari 2020 woon ik weer bij mijn ouders in huis nadat mijn relatie uit was gegaan en ik 3,5 jaar op mezelf en samen heb gewoond in Leeuwarden. Ik heb jarenlang in de horeca gewerkt maar sinds maart ben ik keuken adviseur, wat een mooi vak is dat!

Op mijn vijftiende werd ik hotel de botel verliefd op een jongen waarmee ik op school zat. We spraken vaak af en ik was helemaal in love. Het was erg leuk voor zover je een relatie kon hebben op je vijftiende. Ik merkte na ongeveer een jaar dat het omsloeg en dat hij me pijn begon te doen. Het begon met kleine tikjes maar na een tijd begon het harder en wist ik me geen raad. Ik was helemaal gek op die jongen en ik had ‘alles’ voor hem over in die tijd. Zelfs mijn eigenwaarde, zelfrespect en uiteindelijk mezelf..

 

Ik pikte het niet maar ik deed ook niks om het te laten stoppen

Toen hij een heftige periode had meegemaakt met het overlijden van een familielid merkte ik dat hij helemaal veranderd was. Hij werd sneller boos en geïrriteerd. Op een gegeven moment had hij erg losse handjes en begon me te slaan en te schoppen waardoor ik zelfs in het begin de gedachten had dat dit ‘normaal’ was. Natuurlijk is dit alles behalve normaal. Ik beet van me af en sloeg gewoon terug want hallo?! Wie denkt hij wel niet dat hij is. Op een gegeven moment werd ik zelf ook loshandiger omdat ik van me af wou slaan. Éen ding was zeker, ik pikte het niet maar ik deed ook niks om het te laten stoppen.

 

Ik was een onzeker meisje dat opzoek was naar bevestiging

Ik heb laatst screenshots gekregen van een vriendin van de WhatsApp gesprekken tussen mij en mijn ex. Uit de screenshot hieronder zie ik een onzeker meisje die bevestiging wou van haar vriendje. Soms werd ik dagen genegeerd en belachelijk gemaakt, vernederd. Het feit dat hij zo reageert terwijl we al een lange tijd een relatie hadden. Iemand die geen zin heeft om elke dag met je te praten. Waarom zou je in godsnaam niet met je vriendin willen praten? Als ik dit zo terug lees en bedenk hoe deze tijd was kan ik zó boos op mezelf worden. Zag ik dan echt niet in hoe hij was, maakt liefde dan echt blind? Ik kan mezelf echt wel voor mijn kop slaan als ik hieraan terug denk en vooral als ik dit lees. Ik had toen der tijd echt niet door dat ik zo naïef was.

 

 

Lachend vertelde hij wat hij in de nacht met me deed

We sliepen regelmatig bij elkaar en in de ochtend vertelde hij soms lachend wat hij in die nacht niet allemaal met mij had gedaan toen ik sliep. In het begin geloofde ik er niks van want ik ben een lichte slaper, dat zou ik dan toch wel gemerkt hebben. En erger nog, waarom zou hij dat doen?! Zou ik hier dan echt niks van gemerkt hebben? Ik zag er toen niet heel veel in. Totdat hij het een aantal keer had gezegd. Was dit weer voor de zoveelste keer zo’n vuil psychisch spelletje dat hij met mij speelde? Tot op de dag van vandaag denk ik hier nog steeds regelmatig over na. ” Waarom heb ik hier nooit wat over gezegd of  aan gedaan ” blijft door mijn hoofd spoken..

Op die momenten voelde ik me zó klein, machteloos en onzeker. In deze relatie heb ik 2 á 2,5 jaar gezeten. Het is zelfs een aantal keer uit gegaan. Op die leeftijd was ik van mezelf al heel erg onzeker en werd ik nog onzekerder over de relatie die ik toen had. De vragen die door je hoofd gingen spoken. Had ik dit verdiend, wat had ik anders kunnen doen en vooral is dit mijn eigen schuld? Hij gaf me het gevoel dat ik helemaal niets waard was en dat dit is wat ik verdiende, dat sprak hij ook vaak genoeg uit. Het zat in mijn hoofd dat het mijn eigen schuld was dat ik zo werd behandeld. Hij wist altijd precies hoe hij me moest raken en kwetsen.

 

Ik zag de afkeurende blikken van mijn familie en ik schaamde me kapot

In het begin durfde ik dit met niemand te delen totdat mijn ouders en zus vaak hoorde dat we regelmatige heftige ruzies hadden. Ik was erg verliefd op die jongen en gek genoeg wou ik er alles aan doen om hem bij me te houden. Why? Ja ik vraag het mezelf nog steeds af. Ik schaamde me vooral want mijn vriendinnen hadden allemaal lieve vriendjes. Daardoor durfde ik nooit iets tegen hen te zeggen omdat ik bang was dat ze mijn relatie anders niet goedkeurde. Ze vonden hem sowieso al een rare kwibus maar ze gunde mij de liefde en het geluk.

Ik weet nog wel dat ik hem een weekendje weg naar Londen cadeau had gegeven. Een uur voor vertrek knapte er iets in hem en wou hij weggaan. Op dat moment hing ik letterlijk aan zijn benen te smeken om te blijven. Mijn ouders vonden dit verschrikkelijk om aan te zien en trokken mij van zijn benen af. En ja, we waren uiteindelijk naar Londen gegaan. Moet je nagaan hoe mijn ouders zich toen hadden gevoeld. Ik kan mezelf echt wel voor mijn kop slaan dat ik dit allemaal toeliet en me hierin liet meeslepen. Ik was toen zó beïnvloedbaar en daarom wil ik nooit meer afhankelijk zijn van iemand.

 

Meegaan naar een prijsuitreiking was al té veel gevraagd

Toevallig had ik er laatst nog met mijn moeder over. Hoe erg zij deze relatie wel niet vond, en terecht. Ze herinnerde me eraan dat ik vroeger een tennis toernooi had gewonnen bij de dames klasse. Ik mocht eindelijk met de dames meespelen en ik was het eerste toernooi al meteen eerste geworden. Trots en blij dat ik was zou ik met mijn ouders en mijn ex naar de prijsuitreiking gaan. Daar had hij natuurlijk geen zin in en hij maakte een heftige scene op mijn slaapkamer. Mijn moeder greep in en ik wou beslist niet meer naar de uitreiking. Uiteindelijk ben ik gegaan met dikke ogen en wat was ik er kapot van dat zulke momenten van mij werden afgepakt omdat hij nergens zin in had. Alle mooie momenten werden van mij afgenomen of compleet verpest.

Ook waren we een keer met mijn hele familie naar Centerparcs. Het is ons allemaal bijgebleven hoe hij naast me zat en me telkens zat te commanderen, ik ging er nog in mee ook. Hij fluisterde dan in mijn oor ” pindakaas ” of ” zout ” en ik pakte dat dan als één of ander dom hert. Mijn familie vond het afschuwelijk om aan te zien. Wij zijn in de familie wel van de spelletjes als we met elkaar weg zijn. We gingen daarom dan ook in de avond graag een spelletje spelen. Daar moest hij natuurlijk niks van weten en wou hij op de slaapkamer zitten en niks doen. Uiteraard had hij daar geen zin in. Oh wat voelde ik me toen afschuwelijk. Ik zag de afkeurende blikken van mijn familie en ik schaamde me kapot.. Als een dwaas liep ik achter hem aan naar de slaapkamer en isoleerde we ons voor de zoveelste keer.

 

Ik begon me te isoleren van de buitenwereld

Er was zelfs een periode waar ik mezelf ging vervreemden van mijn familie en vriendinnen, ze hadden door wat er speelde. Op een gegeven moment waren er zelfs gesprekken met mijn ex en mijn ouders en wat hun van onze relatie en van zijn handdelingen vonden. Mijn ouders vonden het ook niet prettig dat hij langskwam als er niemand thuis was, logisch. Toen der tijd wou ik dat niet begrijpen en begon ik mezelf te isoleren van de buitenwereld. De band tussen mij en mijn zus was destijds onwijs slecht. De band met mijn hele familie was verslechterd. Hier heb ik nog steeds ontzettend veel spijt van. Wat heb ik toen lelijk gedaan terwijl iedereen het beste met mij voor had. Ik kon niks meer hebben en werd geïrriteerd. Éen verkeerd woord en ik rende al als een idioot naar boven. Ik werd snel boos op alles en iedereen. Ik kon het niet hebben dat er kritiek was.Ondanks dat ik wist dat het allemaal gegronde redenen waren, wou ik het niet inzien.

 

Van een vriendin hoorde ik dat hij op vakantie was in Turkije

Op een gegeven moment kreeg ik van allerlei kanten te horen dat hij een aantal keer is vreemdgegaan. Ik kon niet geloven dat hij mij dit keer op keer aandeed. Hoe kan je iemand zo behandelen terwijl je partner alles voor je over heeft? Na een tijdje hoorde ik zelfs van een vriendin dat hij op vakantie was in Turkije, like what? Dat wist ik niet eens terwijl het ‘goed’ ging tussen ons, althans dat dacht ik. Die week in Turkije heeft hij mij zelfs de hele week genegeerd én zelfs ontdekt dat hij daar überhaupt was geweest. Ik merkte dat ik er écht klaar mee was maar ik durfde er telkens geen punt achter te zetten. Het is sowieso moeilijk om een relatie te beëindigen maar in mijn tiener jaren vond ik dit echt heel lastig. Vooral om wat er allemaal gebeurd is want straks vertelt hij dit aan iedereen wat hij heeft gedaan? Uiteindelijk hadden we onze relatie beëindigd want het was alles behalve dan normaal. Na 2 á 2,5 jaar ging het uit en op mijn 19e besloot ik te verhuizen naar Leeuwarden om te studeren. Dit was dan ook de perfecte manier voor mij om aan een nieuwe start te beginnen, en deze nieuwe start was gelukt!

 

Slapeloze nachten, nare dromen en nachtmerries

Uit deze periode heb ik veel geprobeerd om bepaalde gebeurtenissen te verdringen. Ik heb hier veel slapeloze nachten, nare dromen en nachtmerries aan overgehouden. Uiteindelijk heb ik onwijs veel van deze relatie geleerd en vooral om naar mijn familie te luisteren. Ik was erg eigenwijs, wie eigenlijk niet op zo’n jonge leeftijd? Maar goed, ik heb tot op de dag van vandaag ontzettend veel spijt dat ik dit zo lang door ging. Hier heb ik erg veel van geleerd maar ik kan nog steeds boos op mezelf worden dat ik dit allemaal toeliet en mezelf zo heb verloren. Mijn tienerjaren heb ik verpest door iemand die helemaal niks om mij gaf. Uiteraard was dit mijn eigen keuze, maar spijt heb ik wel. Gelukkig hebben we nooit meer contact met elkaar gehad toen het uitging. Soms ben ik wel bang om hem weer tegen te komen nu ik weer in de buurt woon. Vooral als ik in het plaatsje ben waar hij toen woonde. Hoe groot is de kans nou

 

Het is eng om nieuwe mensen toe te laten

Het is inmiddels zes jaar geleden dat het uitging maar ik merk aan mezelf dat ik wel nog erg voorzichtig ben. Als ik bijvoorbeeld aan het daten ben dan probeer ik wel mijn ogen en oren open te houden voor eventuele red flags. Ik ben erg gevoelig en als ik merk dat er iets is dan heb ik meteen weer angstgevoelens dat er bepaalde dingen kunnen gebeuren of zelfs al gebeurd zijn. Dat iemand klaar met me is, vreemd is gegaan of zelfs erger. Vaak is dit niet het geval maar door wat er is gebeurd vind ik het heel lastig om nieuwe mensen toe te laten in mijn leven. En vooral om hen binnen te laten en mezelf kwetsbaar op te stellen.

Ik heb heel snel triggers bij bepaalde momenten of situaties. Ik vind het lastig om hiermee om te gaan. Mijn andere relaties waren namelijk ook niet helemaal zuiver wat me echt wel een knauw heeft gegeven. Ik was een lange tijd bang dat ik alleen zou blijven en dat er iets mis met mij was. Want waarom kunnen mijn vriendinnen en mensen om me heen wel een mooie relatie hebben en ik niet? Het leek wel alsof iedereen ging trouwen, zwanger werd, mooie reizen gingen maken. En ik? Ik zat weer op mijn zolderkamer bij mijn ouders.

 

Ik weet zeker dat ik steun van mijn familie en vriendinnen gehad zou hebben

Mocht je in een situatie zitten waarbij je partner je pijn doet of je laat voelen dat je het niet waard bent, alsjeblieft praat met je familie of vriendinnen. Ik merk dat ik erg veel spijt heb dat ik dit niet heb gedaan want ik weet zeker dat ik hier toen veel steun aan zou hebben gehad. Op dat punt stond ik er alleen voor en in zulke situaties is het altijd fijn om in ieder geval één steunpilaar te hebben. En ja, het is onwijs moeilijk en eng om dit te moeten vertellen en delen maar het zal echt helpen. Er zijn hier ook eventuele hulplijnen voor die je kunnen helpen zoals bijvoorbeeld slachtofferhulp. Als ik in die tijd de kracht had gehad om aan de bel te trekken, waar dan ook, dan had ik het zeker gedaan.

 

Een nieuwe liefde

Sinds ik weer bij mijn ouders woon heb ik veel aan mezelf gewerkt. Het gaat nu heel erg goed met mij. Momenteel ben ik alles een plekje aan het geven wat er het afgelopen jaar allemaal is gebeurd, dat lukt steeds beter. Nu ben ik op een punt waarop ik me lekker op mezelf focus. Ik heb het afgelopen jaar weer ontdekt wie ik ben, wat ik leuk vind en vooral hoe ik wil zijn. Sinds kort heb ik zelfs een relatie, wie had dat gedacht in mijn bizarre jaar! Het was in het begin ontzettend moeilijk om hem toe te laten en om hem te vertrouwen. Dit zal altijd wel een dingetje bij mij blijven ben ik bang. Hij heeft echt bewezen dat hij het beste met mij voor heeft. Het is natuurlijk nog erg nieuw maar we genieten ontzettend van elkaar. En ondanks dat we in de gekke corona tijd aan het daten waren, hadden we het elke keer onwijs gezellig samen. Onze eerste date was bij de McDonalds omdat het zo hard regende en we nergens anders naartoe konden. Mijn trouwe volgers weten dat ditdé plek is voor mij en heb ik zelf ooit genoemd dat dit de perfecte eerste date was voor mij. Zou dit dan mijn happily ever after zijn?

 

Ik vond het erg mooi maar vooral erg spannend om dit met jullie te delen. Herken je jezelf in mijn verhaal, wil je erover praten of heb je vragen? Stuur me gerust een berichtje, ik sta altijd open voor een gesprek!

Heel veel liefs, Petra

6 antwoorden
  1. Jantsje
    Jantsje zegt:

    Hay Petra! Ik volg je instagram account nu een tijdje vanwege je prachtig ingerichte zolderkamer. Ik vind het super stoer van je om dit verhaal te delen! Wat een nare tijd moet dit zijn geweest. Je mag ontzettend trots op jezelf zijn dat je nu zo’n sterke en onafhankelijke vrouw geworden bent! En fijn dat je weer kunt genieten van de liefde, want dat is toch wel het mooiste wat er is.. iemand die je laat weten dat je het waard bent, en je er zeker mag zijn!! Wees trots op jezelf, powervrouw!! Lieve groetjes!! X

    Beantwoorden
  2. Frida
    Frida zegt:

    Wat ontzettend verdrietig dat je dit mee hebt gemaakt. Herkenbaar… maar zoals ik zelf nu altijd zeg; What doesn’t kill you make’s you stronger ??

    Jij gaat een mooie toekomst tegemoet meis!! Blijf altijd in jezelf geloven??

    Beantwoorden
  3. Sharon
    Sharon zegt:

    Hi meid!
    Ik volg je nu al een tijdje op IG en wat een verhaal, erg herkenbaar ook.

    Het enige positieve wat je eruit kan halen is wel echt dat het je heeft gevormd tot wie je nu bent en ook heel goed weet wat je nooit meer wilt.

    Je lijkt me iedergeval een topper! Dus laat je nooit meer anders wijs maken.
    Dikke kus voor jou!

    Beantwoorden
  4. Astrid
    Astrid zegt:

    Lieve Petra. Wat stoer, knap en wat een hoop lef om je verhaal te delen! Je hoeft je never nooit ergens voor te schamen. Op dat moment was dat je leven. Je zei zelf al “ik wist niet beter”. Ben trots op jezelf hoever je nu gekomen bent. Koester de liefde van je ouders en geniet… geniet van hetgeen je bereikt hebt en van je nieuwe liefde. Probeer hem niet te vergelijken met je ex, hij is immers een ander persoon. En praat. Praat over alles, je gevoel, je verdriet maar vooral over dingen die je gelukkig maken. En schroom niet om hulp te vragen. Wij mensjes kunnen en hoeven niet alles alleen te doen. Kijk goed en “zie” die uitgestoken handen…
    Liefs en een dikke knuffel op afstand van mij.

    Beantwoorden
  5. Jolanda
    Jolanda zegt:

    Lieve Petra
    Wat verdrietig dat dit in jouw leven is gebeurd en nog steeds een litteken is. Wel heel goed van je dat je het erkent en je hulp hebt gezocht.
    Heel stoer van je dat je dit met de wereld deelt! Wat een lieve familie heb je. Blijf aan de positieve denken die wel en nu in je leven zijn. Dan kom jij er wel. Liefs en knuf van mij?

    Beantwoorden
  6. -
    - zegt:

    Hi Petra,

    Wat moedig dat je dit durft te delen. Ik heb soort gelijke ervaringen met mijn ex. Niet fysiek. Ik was bijna 9 jaar samen en we zijn samen volwassen geworden. Bij mij gingen op een dag alle alarmen af en heb ik abrupt een eind aan onze relatie gemaakt. Toen ik erop terug keek besefte ik me eigenlijk pas hoe erg ik mezelf en mijn eigenwaarde opzij heb gezet. Toen ik een nieuwe gezonde relatie kreeg kwam ik erachter dat het dus ook daadwerkelijk anders kan en gaat. Moest ook wennen en in het begin was ik nog op mijn hoede, maar al snel was dit totaal niet nodig. Ik heb nu al 3 jaar een relatie waarin we gelijk zijn, we onze mening mógen en kunnen delen met elkaar en echt onszelf mogen zijn. Zo’n bevrijding!
    Heel veel liefde en geluk voor jou! Liefs

    Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *